adalet hanım teyze

Hayatımdan Geçen Otobüsler

2011-03-02T13:31:00.000+02:00

17, 16D (Kadıköy)
133T (Altbostancı)
133 (Pendik)
110,112 (Taksim)
154 (Sokullu)
145 (Dikmen Cad.)
297 (Batıkent)
541 (Eryaman)
986 (Alsancak)
980 (Konak)
18, 79 (Mermerciler'den geçiyo di mi?)

Elimination

2010-08-21T23:50:00.000+03:00

1.1-(a)Zamanında hukuk okumak isteyip kazanamamış teyze.
      (b)Hukuk okumak isteyip başka bir bölümü kazanan.(*)
      (c)En başa Ankara Hukuk yazıp başka bir hukuk fakültesini kazanan.(*)
      (d)Baba parasıyla bilmemne üniversitesinde hukuk okuyan.(*)
         (*)Ve en geç o senenin yarıyıl tatilinde Ankara Hukuk'a bok atmaya başlayan.
1.2-Özel Türler : Etek giymek için hukuk okuyan, cin olmadan adam çarpmak için avukat olan,hukuk okumayan birini bulduğu an terimlerle konuşmaya başlayan,Roma Hukuku'ndan Latince laflar ezberleyen,koluna Themis dövmesi yaptırmak isteyen./Daha seni hiç tanımadan okulunu duyar duymaz kompleksin verdiği gazla davranışları değişen./Sınav sorularına,derslerinin dönemlik olmasına,geçme notlarının kaç olduğuna,vizeyle final arasında %10-%90'lık bir cinsel ilişkinin bulunmamasına,senin bu şartlar altında aldığın dersleri ya başka bi dersin içinde almalarına ya da hiç almamalarına baktıkça ağlamak istediklerin.Sen mesela portakal soyarken koşa koşa yanına gelip hadi birbirimizi karşılaştıralım hadi hadi diye yakana yapışan (temsili).
2-Şişman özgüveni olan.
3-Genç kuşak solcuların çoğu. Özellikle daha dün boktun bugün koktun sürecine tanık oldukların.
4-Güzel olduğunun farkında olup kişiliğinin neredeyse tamamını bunun üstüne kuran.
5-Erkek çocuğu. Doğada saf halde bulunmazlar artık,üstlerine 'çok metalciyim', 'bukowski okuyorum', 'biraz siyaset konuşabiliyorum', 'çok umursamazım' yazılı tişörtler giyerler.
6.1-O zarı canları pahasına koruyup, (a)geri kalan her boku yiyen, kimi zaman götten veren, ya da (b)götten vermeye de karşı olan, ve yine geri kalan her boku yiyen.(*)
6.2-Onaltı yaşında bekaretini -hayır, tecavüz ve benzeri bir durum olmaksızın- kaybedip bu hayatının dramıymış gibi davranan, bu yüzden hepimizden çok acı çekip hepimizden önce olgunlaşan, bunu bir de diğer dramlarıyla birleştirip dram dram gezen.(*)
6.3-Onaltı yaşında bekaretini kaybedip bu yüzden kendi çapı elverdiğince sivri dilli ve manukyan olan, hepimizden çok pipi görmüş güçlü kadın.
6.4-Aslında valla çok iyi kız olup tek kusuru gittiğiniz her yerden ayrı adam kaldırmak olan.
      (*)Üzerlerinde i love namus very much yazılı tişörtler vardır ve hep çok şirin kızlardır.
7.1-Acıları üzerinden prim yapmaya çalışan. Nedeni ne olursa olsun, (a)Dramatik bir biçimde, ya da (b)Bu onlara her şeyi yapma hakkını veriyormuş gibi.
7.2-İçlerinde hastalığı gördüğün an hemen topukla ordan. Bir nedeni her zaman vardır zaten, o nedene aldanma; aslında çok duyarlı olması, aile veya çocukluk dramları, ya da en basitinden kişiliklerinin öyle olması. Bazı insanları olduğu gibi kabul etmeyiver.
8-Aşırı baskın olmak isteyen.
9-Herkes için söyleyecek kötü bir şeyi mutlaka olan.
10-Çok marjinal olup aslında çok sıradan olan.
11-Aynı yurtta, özellikle aynı odada kaldığın bütün kadınlar.
12-Müziğin bildiği kadarını bokunda boncuk bulmuş gibi sırtında taşıyan.

İşin ilginci her sene bir çeşidinizden mutlaka çıkıyor karşıma. Madem varlığınıza alışamamaktan oramda buramda uçuklar çıkıyor, o zaman alayınız hoşgeldiniz.

Saçmasapan Rüyalarım (9)

2010-08-21T21:09:00.000+03:00

Sokaktayım, sarışın bir kadını takip ediyorum. Bir kapıdan içeri giriyor, ben de peşinden. Kapının yanındaki duvara asılı kırık bir ayna var. İçeridekilere bakıyorum, bir iki santim boyunda insanlar. Hayır, çok küçüksünüz diyip çıkıyorum. Yine sokaktayım, kadın yine birkaç adım önümde. Başka bir kapıya giriyor, ben de peşinden. Kapının yanındaki duvara asılı kırık bir ayna var. İçerdekilere bakıyorum, dört beş metre boyunda insanlar. Hayır, çok büyüksünüz diyip çıkıyorum. Sokakta, birkaç adım önümde kadın. Başka bir kapıdan içeri giriyor, ben de peşinden. Kapının yanındaki duvara asılı kırık bir ayna var. İçerdekiler normal boyutlarda insanlar. Seviniyorum,birkaç adım ilerliyorum içeri doğru. Sonra farkediyorum ki, her biri rengarenk iplerle hem gökyüzüne, hem birbirlerine bağlılar. Hayır, hayır diyorum, ellerinden zar zor kurtulup çıkıyorum. Sokaktayım, kadın birkaç adım önümde. Bu sefer bi kafeye giriyor, ben de peşinden. İçerde o kadının geleceğini görüyorum. Koltuğa oturmuş, kucağında da kendi gibi sarı bir kız çocuğu. Sonra aynı yerin başka bir odasında buluyorum kendimi. Burada en çok korktuğum şeyle karşılaşmak için hazırlanıyorum. En çok korktuğum şey, kocaman kahverengi gözleri olan, düz kahverengi saçlı bir kadın. İnsandan çok bir çizime benziyor. Kocaman gözleri iç taraftaki kısmı biraz daha yukarda duracak şekilde çizilmiş, yani hüzünlü bir ifadesi var. Sonra saati gelince, kadınla o biraz önce girdiğim kapıların yanında asılı duran aynı kahverengi çerçeveli, ama bu sefer sağlam olan aynanın içinde karşılaşıyorum. Ona sanki dostmuşuz gibi davranıyorum. Böylece o gözler düzeliyor.

Saçmasapan Rüyalarım (8)

2010-02-21T02:04:00.005+02:00

Bi işe giricem. Bi kağıt var elimde, işin nası bişey olduğunu anlatıyor, bir yandan da iş görüşmesinin yapılacağı yere nasıl gideceğimi anlatıyor. Çok ciddi bir dille yazılmış. İş hizmetçilik gibi bişey. İşi yapacak kişinin görevleri bi kanun maddesine benzer şekilde tek tek sayılmış: Halıyı silmek, aile üyelerinden birini gördüğü zaman 'Ekselansları?' ya da 'Efendim?' şeklinde selam vermek, birkaç şey daha.Aile üyelerinin isimleri tek tek sayılmış. Ve isimlerden biri Ayberk. Rüyada birbirimizi tanımıyoruz, ve anlaşılan ben onunla tanışmak için oraya giren bir ergenim. İş görüşmesine nasıl gidileceği anlatılırken de, hep Ankara'dan bir yerlerin ismi verilerek, 'Şuraya şuraya gidilir, şelalenin ordan şu şu otobüse binilir. Gelince çaldırılır.' denmiş. O esnada benim Ankara'da değil, İstanbul'daki evimde olmam da şaşırtıcı değil o sırada rüyadaki kimse için. Bi yandan acele acele hazırlanmaya çalışıyorum, bi yandan anneme sesleniyorum, 'Hadi anne çıkalım' diye. Annem 'eah' benzeri bi hareket yapıyor, sallamıyor. Koştura koştura banyoya giriyorum bi yandan, 'Tırnaklarımı kesmem lazım!' diyorum, ama onun yerine tuhaf briyantinimsi bişey sürüyorum saçlarıma. Bi sonraki sahneye kadar olan yerler bulanık, çünkü o sırada kedim kafama zıplıyor, ya da ayağımı kemiriyor falan bi yandan, uykuyla uyanıklık arasındayım. Rüyaya dönersek, ve rüyanın içinde bir parantez açarsak, rüyada o gün içinde beni bir kez 'ThomYorke' diye biri arıyor. Ya bakmıyorum, ya da bakamadan kapanıyor. Birini öyle kaydettiğimi hatırlamıyorum, ve rüyada Thom Yorke'un kim olduğunu bilmiyorum; ama yine de 'Ali'dir o Ali.' diye düşünüyorum. Kapa parantez. Ev kalabalıklaşmış. Kağıtta bahsi geçen Ayberk de evde. O kişi de şu:

TUT-masam düşüyodun!

'Ben bırakayım seni?' diyor pis pis gülerek. Gidiyoruz. İş görüşmesinin yapıldığı yer, hani o Elmer, Bugs Bunny'i yakalamaya çalışırken, kovalamaca birden garip bir şeye dönüşür, arkaplanda rengarenk tuhaf şekiller olur, binlerce tavşan deli deli kabile dansları yapar falan ya; onlardan birinin içinde. Tam topuklamak üzereyken telefonum çalıyor ve yine o 'ThomYorke' arıyor. Açıyorum, hiç de Ali'ninkine benzemeyen bi ses pis pis gülüyor, kandırdık seni gibilerinden bişeyler söylüyor. OHA.

bi bu deli oğlan

bi de bu Marvin şahanedir

2010-01-17T22:16:00.000+02:00

Neyse olmuyor galiba böyle yazdıklarımı okuyarak falan. Yaptıklarıma yapmadıklarıma bakarak falan olmuyor yani galiba. Galiba böyle sürüne sürüne, bir yere yapışıp inat edip yaşayan bitkiler hayvanlar falan gibi olmak lazım. Hadi diyelim bir salyangoz ya da bir domates olarak gelmedim dünyaya; hadi diyelim bunun geri dönüşü yok, yazması bozması yok; e tamam baba ne yapalım aslında bu süpermarketler, bu kızlar, bu Türkçe, bu para bu parasızlık falan bu yok ki aslında. Ben oynuyorum, oyalanıyorum sadece bu dilde konuşarak, bu insanlara kızarak hatta kendi beynime kendi ellerime sinir olarak oynuyorum sadece.
O zaman ben de dondururum kendimi tekrar sana gelene kadar, bütün algılarımı falan her şeyimi yine hiç düşünmeden sana teslim edene kadar donarım ben de. Hem ben hepinizden önce gelip burayı kendime yuva yapmıştım orospu çocukları, Ankara ne zaman sizin oldu?

Saçmasapan Rüyalarım (7)

2010-01-13T22:25:00.003+02:00

Part 1

Babamla beraber bi havaalanındayız. Havaalanı sınır gibi bişey. Biraz da geçiş kapısı gibi, gizemli bir yer.İki ülkenin arasında. Gözucuyla görebiliyorum, kırmızı bi tabelanın üstünde Türkei gibi bişey yazıyor, daha garip harflerle tabii. Burada bir sergi var. Ama hem biraz gizemli, hem de büyük bir olay gibi. Bir kitap var. İçinde can çekişir gibi duran,kel,cinsiyetsiz bir baş figürü var. Her bir sayfasında bu figür farklı bir ağız hareketiyle resmedilmiş. Ve her bir resmin altında ona ait cümleler var; sır verir gibi cümleler. Bilmediğim bir dilde ve garip sembollerle. İşte bu sergide, her bir kitap sayfasındaki bu cümlelerin ne anlama geldiği açıklanıyor. Sayfalar kitaptan koparılmış ve her yerde tuval gibi şeylerin üstüne asılmış. Bir yandan da raflar var, bu kitabın hem kapağı falan kopmuş,sararmış olanları, hem de yeni olanları, çok düzensiz bi biçimde dizilmiş.

Part 2

Büyük bir kütüphanedeyim. Raflar çok yükseklere kadar çıkıyor. Aralarda masalar var. Hepsi dolu. Hayatımda olan insanlar sandalyelere oturuyor,sessiz ve ifadesizler; bi şekilde hayatımdan çıkarttığım insanlar da masaların üzerine uzanmış, ceset gibi sessiz yatıyorlar ve üstleri,yüzlerini de kapatacak şekilde beyaz bir örtüyle örtülmüş.

(Aslında çizim yapsam daha iyiydi. Üşenmez de çizersem, bi de tarayıcı sorunumu halledersem.Falan.)

Saçmasapan Rüyalarım (6) / Kabus Özel -2

2009-12-09T19:11:00.003+02:00

Kadının birinin bebeği ölüyor, ben de izliyorum. Bebek, ağzıyla burnuyla saçlarıyla, oyuncak bebek görünümünde. Ama canlı. Yüzü morumsu beyazımsı bir renge dönüyor, ölüyor. Annesinin ağlaması, çığlıkları, yüzü; fena halde gerçekçi. Kadın ağlayıp bağırdıkça bebeğin vücudu parçalara ayrılıyor. Kan yerine, turuncumsu, makarna sosu gibi bir şey çıkıyor. Bebeğin saçları da spagetti oluyor, dağılıyor her yana. Küçük iç organları dökülüyor birer birer. Ve fena halde gerçekçi yine.

[*]

2009-12-02T15:23:00.000+02:00

Bir sonraki level'ın kendine özgü canavarlarının falan olması. İstedikten ve aldıktan sonrası. (1) Ankara Hukuk'ta okumak istedim. Kazandım gittim. Üçüncü sınıfa kadar geldim. Hukuk okumakla ilgili değil durum, o kısmından hiç şüphem olmadı; ama işte artık sabahları kalkamamam, derse gitmemem; ya da koca okuldan bir iki kişiyi seçip ayırdıktan sonra gerisinin çöplük olması. (Ki bu okulda da şimdi değil 70'lerde okunmalıymış. Daha doğrusu şimdi değil, 70'lerde yaşanmalıymış hayat.) Artı Ankara da artık farklı bir şey oldu sanki. Üç sene önce Ankara, kendimden, hayatımın o zamana kadar olan kısmından ve özellikle çocukluğumdan kaçmaktı. İlk defa insan ilişkilerine bir yerinden dahil olmaya ilgi duymaktı. O zamana kadar yapmadığım hataları yapmaya hakkım olmasıydı. Bu seneki kadar kasvetli, oda arkadaşım Ayşe'nin sayısalcı beyni gibi ya da Ayşe'nin hemşire kardeşinin sterilliği gibi değildi. Geçen sene ciddiye aldığım her şeye siktir çekmiş gibi bir halim var. Yine de birçok şeyi oturttum bu sene. Hani bir süre savrulursun, havada öööyle süzülerek yaşar gidersin; sonra bir an gelir, kesinlik kazanır ya her şey. Öyle. Bir sonraki level'ın derdi tasası işte bu da. (Bir yandan, kolunda altın kaplama saatiyle, artık işini gücünü yoluna koymuş amca gibiyim değil mi? 90'ların başında yaşıyorum ve bir de bürom var. Kartımı veriyorum size.) Ne zaman ki eve çıkarım, ve tek başıma çıkarım; bir de laptopum olur (Laptop pembe olsun.); o zaman Ankara benim gözümde kurtulur. (2) Öyle bir şey vardı ki kendisinden başka bir şeyle boşluğu doldurulamayan. Okuyarak falan öğrenilemeyen. Küçük iğrenç ayrıntılarınla, hatalarınla, çocukluğunla, kötü müzik zevkinle sevilmek. Dağınık saçlarınla, eşofmanlarınla. Ve sevmek. Her şeyiyle. Çok basit, ama inanılmaz; ve çok önemliydi. (Zaten dünyayı basit ama derin şeylerin kurtaracak olması.) Bu oldu işte. Bunun da kendine özgü derdi tasası var. Özlemesi var, itiraf edemesen de inceden kıskanması var, önemsemesi var, alışması var, korkuları var. Var oğlu var. (3) Bazen monoton gidiyor, bazen kanırtıyor, bazen nefes aldırıyor; öğretiyor, unutturuyor, dayak atıyor; ama hep akıyor. Devam ediyor. Ve ben bütün yol filmlerinin hastasıyım.

Hayat herhalde şuna benzer bişey falan.

Görüşürüz

2009-12-01T01:20:00.004+02:00

Eve dönerken Hümeyra'dan Tutsana Ellerimi çalıyordu kafamda. Ağlıyordum, işim ne. [*]

.

2009-11-14T19:06:00.002+02:00

'' Yakalandın. Adamlar sana vurur, olmadık hakaretlerde bulunurlar. Buna karşı devrimci taktik şu:
Sen de söveceksin. Elin boştaysa vuracaksın. Ellerin bağlıysa tüküreceksin yüzlerine. Hiç aşağıdan alıp sinmek yok.
Falakaya falan yatıracaklar. Direneceksin. Güçlükle yatıracaklar. Boyun eğmek yok.
Ve onlardan hiçbir istekte bulunmayacaksın. Hiç bir şey istemeyeceksin onlardan.
Böyle yaptın mı herifler işkenceden sonra sana büyük saygı duyuyorlar. Eziliyorlar karşında. ''

Saçmasapan Rüyalarım (5) / Kabus Özel

2009-11-14T18:40:00.003+02:00

Ortaokulu okuduğum okulun yanından geçiyorum. Gece. Yanımda biri var, kim olduğunu hatırlamıyorum. Okulun bahçesinde biri var, benim yaşlarımda, saçı sakalı uzun, Dil-Tarihli modeli bir çocuk. Mor bir şey var hatta üstünde. Yanında da bir bisiklet. Bu çocuk, ve yanında bisikletli arkadaşı dolaşıyor gibiler; sadece bisiklet kendi kendine gidiyor. Normalde orada olmaması gereken bir de ağaç var, çok alakasız duruyor. Onun etrafında dönüp duruyorlar. Çocuk dönüp dönüp bana bakıyor.

Aslında içiçe birkaç kabustan oluşan şahane bir geceydi bu, ama çoğunu unuttum. Haa bir de şey vardı. Sokaktayım. Cin görüyorum. Haa buymuş lan diyorum. Ee iyiymiş diyorum ve muhabbet etmeye çalışıyorum.

Bir de bir binanın içinde bir şeyler arıyorum. Yukarı çıkmam için ayakkabılarımı çıkarmam gerekiyor, çıkarıyorum. Yangın merdiveninde kediler var, onların yanına bırakıyorum. Bir yandan da muhabbet ediyoruz kedilerle. İşim bitiyor. Çıkıyorum. Kedilere sesleniyorum atsanıza lan ayakkabılarımı diye.

Öyle işte. Çoğunu unuttum. Yurtta kalmanın iyi yanlarından biri de bu, sıçrayarak uyanıyorsun, ve odada osura osura uyuyan üç insan daha var. Dönüyorsun uykuya sen de.

Being Bahtiyar

2009-10-30T16:42:00.003+02:00

ömrümün güneşi

''Dur lan bi hareketlilik var şurda. Gideyim.''
''Kapıyı niye kapatıyosunuz yaa. Patiyi sokayım kapının altından. Açsana yaa.''
''Deli gibi koşayım. Amaçsızca koşayım.''
''Aha poşet sesi. Kes-sin bana da bişey almışlar. Kafayı poşete sokayım.''
''Boş poşet. İçine gireyim, yürüyeyim bi süre onunla.''
''Aha boş kutu. İçine oturayım.''
''Kaşı kaşı, çenemin altını kaşı.''

Louie

2009-10-27T08:07:00.005+02:00

senin şimdi canın yanıyordur
hani 'küstüm' yapıp yatıyordun ya,yüzünü saklayıp
senin de bir sırtın, sırt çizgin ve bir masumiyetin vardı
tişörtün kırışıyordu, insanda koruma duygusu uyandırıyordun
aynen öyle yatıyorsundur şimdi sen, zırhını çıkarmışsındır
uyuyorsundur, yemek de yiyemedin sen değil mi
ben de şimdi geldim işte eve
bacak kadar boyum, yırtık pırtık elbisem
elimde plastik bir sihirli değnekle
koskoca bir devin karın ağrısına üzülüyorum

Saçmasapan Rüyalarım (4)

2009-09-24T23:59:00.003+03:00

Küçük bir erkek çocuğu var. Yedi-sekiz yaşlarında. Her sene ÖSS'ye girip Matematik Öğretmenliği'ni kazanıyor. Gazeteciler her sınavdan sonra çocuğun yaşadığı yere gidip konuşuyorlar, evet ne diyeceksin gibisinden. Çocuk da ''Ne diyeyim, yine aldılar öğretmenliğimi elimden.'' diyor. Sonra gazetecileri bir mezara götürüyor. Çok büyük, sanırım isimsiz bi mezar. Mezarın toprağının üstünde, böyle çiçek gibi, küçük küçük mezarcıklar var ve hepsinin üstünde Öklit'inden Pisagor'una matematikçilerin isimleri var. Ne alaka lan.

At Night I Play With Dead Bodies, Help Me.

2009-09-23T20:57:00.006+03:00

Yaşlı Elif (temsili)

Menopozlu annemin 'drama queen' ruh halleri sinirimi bozdukça, benimle iletişim kurma çabalarından sıkıldıkça ve bunu belli ettikçe, özellikle bir laf edip onu üzdükçe ; kişisel gelişimimi bugün kuyruk acısı sandığım şeylere götümle gülecek kadar tamamlayacağım, yeterince büyüyeceğim, evlenecek kadar aşık olacağım, çocuk yapmak isteyeceğim, ev alışverişleriçocuklarıokulabırakmakkredikartıtaksitlericinselisteksizlik ya da yetişkin bir hayat gailesi içinde kaybolup gideceğim, yaşlanacağım, kırışıp sarkacağım, ve ondokuz yaşındaki küçük orospunun tekinin beni terslemesine katlanıp benden uzaklaşmasını ve büyümesini izleyeceğim günler akılma geliyor ve ebem sikiliyor.

Yaşlı Ayberk (temsili)

What is the Bairam?

2009-09-20T20:02:00.002+03:00

Ondan sonra diyorum, acaba çok mu acımasızım.

Eski bayramları özlediğini dile getiren herkesi yaşına başına bakmaksızın gırtlaklayasım var. Özellikle Müjdat Gezen ise.

Naçizane bayram anım ise şu: Yedi yaşında falandım. Kurban Bayramı. Çocukluk arkadaşım Bahar. Kurban kesiliyor. Bahar çitlerin üstünden aşağı sarkmış, izliyor, yanında birkaç çocukla birlikte. Bahar'ın bayramlığı beyaz. Kan sıçrıyor üstüne. Bu da gelip benim çocukluk görsel hafızama yerleşiyor. (Evet, şimdi Şeker Bayramı olduğunun farkındayım. Ama bu unisex bir bayram anısı.)

Bunun dışında bayram, çılgınlar gibi çikolata yiyerek ve ikinci gün gelecek olan sevgiliyle birlikte gün sayarak (an itibariyle saatler sayarak) geçiyor. Annemin kapıya gelen çocuklara vermek üzere telefon sehpasının üstünde hazır bulundurduğu şekerleri kaşla göz arasında çalıp, bir süre oynadıktan sonra koltuğun altına kaçıran kedime ise buradan kocaman bir alkış.

You live you learn/You love you learn/You cry you learn/You lose you learn/You bleed you learn/You scream you learn.

2009-09-11T16:07:00.007+03:00

o kapı

Sıçrayarak uyandım. Biri bizim kapı tokmağını aşındırmaya kararlıydı. Homurdanarak çıktım yataktan ve kapıyı açmaya yöneldim. Üstümde garip bir şekilde pembe bir korse, ona uygun pembe bir jartiyer ve siyah file çoraplardan oluşan bir takım vardı. Yatağımın üstüne de o takımın beyaz sabahlığı bırakılmıştı. Alelacele sabahlığı ve kendi inekli terliklerimi giydim. Annemle babam işe gitmişti. ''Patlama be.'' diyerek kapıya yöneldim. Bu sırada normalde ''ciyak-cak-cak-cak'' şeklinde çalan kapı zilinin artık Foo Fighters'tan Everlong Şeklinde çalmasını da önce şaşkınlıkla, sonra memnuniyetle karşıladım. Kapıyı açtım. Gelen Mehmet Günsür'dü. Ağlıyordu. Gece kapının önünde yatmıştı. Utangaç tavırlarla ''Akşam anneniz çöpü çıkarırken kediniz kaçmaya çalıştı, ama yakaladım.'' dedi. Sonra konuya geçti. Ölümcül bir hastalığa yakalandığını, ve tek çaresinin benimle yalnızca bir kez sevişmek olduğunu söyledi. Şaşkındım. ''Sorun sende değil Mehmet, bende.Üzgünüm.'' dedim ve kapıyı kapattım. Bir iki adım ilerleyip geri döndüm ve kapıyı tekrar açtım. Mehmet'in elindeki çikolataları aldım, dudağının kenarına bir öpücük kondurdum ve kapıyı yüzüne kapattım. Ağlayarak asansöre bindi ve kimbilir nereye gittti. Salona geçtim. Sehpanın üstüne bir not, bir de ayıcıklı bir zarf içinde bir mektup bırakılmıştı. Nota baktım. Daha çok bir sözleşmeye benziyordu: ''Sevgili kızımız, bebeğimiz, danamız. Sana Cebeci'de bir ev tuttuk. Sen Ankara'ya dönmeden önce evin her şeyi hazırlanmış olacak. Kira mira her şey şimdilik bizden. Bu finansmanın suyunun nereden geldiğini soracaksın elbet. Dün gece kapımızın önüne bir unicorn geldi ve bize iki migros poşeti dolusu külçe altın bıraktı. Bi anlam veremedik. İşte bir kısmını da senin ev için kullanıyoruz. Ve sana artık bizimle yaşamak istememen halinde vicdan azabı çektirmeyeceğimizi taahhüt ediyoruz. Fakat bütün bunlar, senede toplam iki hafta İstanbul'a gelmen karşılığında olacak. Bu süre içinde gündüzleri arkadaşlarınla dışarda fink atıp, gece de bilgisayarın başından kalkmamana laf etmeyeceğimizi ise ayrıca kabul ediyoruz. Seni seviyoruz.'' Altlarında da ikisinin imzaları. Sonra ayıcıklı zarf içindeki mektubu açıyorum. Mektup sevgili dekanım Prof.Dr.Mustafa Akkaya'dan. Halimi hatrımı soruyor. Ceza-İdare-Borçlar üçlüsünden kalmama ne kadar üzüldüğünden sözediyor. Televizyonu açıyorum. Haberlere bakıyorum. Yurt genelinde bütün radyo reklamları, özellikle de ''Tahsildaroğlu benim peynirim!'', ''Seviye dergisi dersaneleri!'', ''Sağlıklı piliç beypiliç!'' yasaklanmış. Ve bu reklam şarkılarını söyleyen kadınlar gizemli bir biçimde ölmüş. Dreamtv'ye geçiyorum. Güven Erkin Erkal ağlayarak bildiriyor: Pinhani ve Manga dağılmış. Emre Aydın ise müziği bırakmış. Yine kapı çalıyor. Yiğit Özşener forkliftle gelmiş. Bir sürü hediye paketi taşıyor. İçeri davet ediyorum yarı çıplak Yiğit Özşener'i. Hediyeleri beraber açıyoruz: 42 paket çikolatalı Topkek, 65 tane bademli Magnum, 152 kutu Efes Extra, 73 tane 10'lu pakette Pall Mall mavi, bir adet Nikon. O sırada camda beliren boxerlı Toprak Sergen ise kapıda beni pembe bir vosvosun beklediğini, ayrıca istediğim modifiye vosvos atölyesinin ise kurulduğunu bildiriyor. Atlayıp vosvosa uzaklaşıyorum. Kartal merkezde Slash önümü kesiyor. Taksim'de Küçük Beyoğlu'nun terasında Guns'n Roses benim için özel bir konser veriyormuş. Grup sadece bu konser için toplanmış. Axl gruptaki herkesten ağlaya ağlaya özür dilemiş. Bu sırada Slash bana umutsuzca kur yapıyor. O da vosvosa atlıyor ve Küçük Beyoğlu'na doğru yola çıkıyoruz. Konserden sonra Slash'in kaldığı otele gidip....sab-baha kadar. Öğlene doğru uyanıyoruz. Hıçkıra hıçkıra ağlayan Slash'i otelde bırakıp Kadıköy'de Su Hanım ile buluşuyorum. Ali Bey'i almaya gidiyoruz havaalanından. Hep beraber Londra'daki Radiohead konserine gidiyoruz.

Saçmasapan Rüyalarım (3)

2009-08-31T19:34:00.005+03:00

Part 1

Kocaman şato gibi bi evdeyiz. Ben,birkaç tanıdık yüz var,kalabalık. Hava kararmış. Uzun saçlı,esmer,yakışıklı bi adam var. Adamın bebeği var. Bebeği soğuk suya atıyor. Ben kurtarıyorum, manyak mısın nesin diye. Ben bakmaya başlıyorum çocuğa. Adam kayboluyor. Sonra evdeki herkes ikili üçlü gruplar halinde süslenip püslenip dışarı çıkıyor. Ben çıkamıyorum, çünkü bebekle ilgileniyorum. Herkes gidiyor, gece olmuş artık, kocaman evde yalnızım ve korkuyorum biraz. Bebek konuşuyor. Dalga geçiyor benle. Sonra uyuyor. Ben bunu yatağa yatırıyorum. Yatak benim yatağım, hani rüyada olmayan var ya. Hani cam var ya önünde. Ben arkamı döner dönmez bebek sinsi sinsi camın önündeki yarısı dolu Camel pakedine uzanıp yakıyor bi sigara! (Pall Mall'ciyimdir.Ondan önce de West'çiydim.Ne alakaysa Camel.) Ben buna bağırıp çağırıyorum. Hiç de sallamıyor şerefsiz.

Part 2

Ev desem değil,dükkan desem değil garip bi yerdeyim işte. Daracık koridorları ve beyaz duvarları var. Koridorları geçiyorum,geçiyorum birer birer ve solumda biraz aralık bi kapıdan içeri giriyorum. Duvarlar parlayacak kadar beyaz. Yerler de. Ve yerlerde un çuvalları var. Yan duruyor, birazı yere dökülmüş. O çuvalların arasına kafamı sokuyorum! Ordan bi tünelden geçip...70'lere varıyorum! (Terminator dizisinde böyle geçmişe gönderilmeli bişey vardı,yanlış zamana gönderiliyordu adam.Daha doğrusu teneke.) (70'lere olan sevgimi ise ikinci paranteze sakladım,arada kaynasın diye. Ühühü niye bitti lan.) Orda işte birtakım olaylar yaşıyorum. Bu kısmı silik biraz. Ama işte kostümlü psikopatlar falan var peşimde. Aradığımı bulamıyorum yani 70'lerde! Yine aynı unlu odayı bulup aynı yere kafamı sokuyorum bi şekilde ve geri dönüyorum. Ohh laaan diyerek uyanıyorum. Daha doğrusu yatağıma çıkıp ayağıma oturmuş kedim tarafından uyandırılıyorum.

''Hukuk okuyorum teyzecim,evet.''

2009-07-29T10:29:00.002+03:00

1- Hıı ezber di mi sizin hep.
2- Aa Roma Hukuku di mi en zor.

Saçmasapan Rüyalarım (2)

2009-07-29T10:11:00.005+03:00

Okuldayım. Herkesin bildiği, bi benim bilmediğim stajımsı bişey var. Herkes halletmiş işini, bi ben kalmışım. Birilerine soruyorum, yaa nooluyo ne iş diye. Kimse konuşmuyor benle. En son Fahrettin Hoca danışmanın ordaki tahtından zar zor kalkıp geliyor yanıma ve ağzıma sıçıyor. Vay efendim bana güvenini ne kadar kaybetmiş, ben ne kadar sorumsuzmuşum. (Rüyaya gel. Fahrettin bana güven duyuo. Yürü be Elifim be.) Sonra eşyalarımı herşeyimi toplayıp (eşyalarım okulda ne arıyorsa, bildiğin deodorant falan!) alıp başımı gitmeye ve yol üzerinde herhangi bi uçurumdan atlamak suretiyle intihar etmeye karar veriyorum. Ama eşyalarımın yerini hatırlayamıyorum. Zar zor onları buluyorum, bu sefer çantam kayboluyor. Ve bütün bunlar olurken ben herşeyi bulanık görüyorum. Sonra eve geliyorum ve annem babamdan boşanacağını söylüyor. Ben de olgunlukla karşılıyorum.
Kıçım hep mi açıkta kalıyor arkadaş.

Mukadderat for Everyone

2009-06-24T00:18:00.002+03:00

Bugün Maltepe'den Kadıköy'e gidene kadar kafayı yedirttiniz bana. Evet, sözüm size: Amcalar!
İkili-karşılıklı koltuklardayım. Geri kalan üç koltuğu da amcalar sarmış. Karşılıklı oturuyorlar ve her an muhabbete girmeye hazırlar. ''Eveet, madem 50 yaşına geldik, niçin genç kuşakları eleştirmeye başlamıyoruz?'' Bir amca daha biniyor otobüse. Belli ki o da 34 yaşından sonraki hayatını otobüslere binip, kendi gibileri bulup bu muhabbeti çevirmeye adamış. Bu amcaların (ve yer yer teyzelerin, ki teyzeler daha çirkeftir; bkz.Alpay Erdem) her yerde birbirini bulmaları da ayrı bi mevzu. Ben böyle örgütlü kitle görmedim arkadaş. İşte sonra amca geldi tepemde durdu. Kalkmıyorum abi. Özellikle kalkmıyorum ben bu durumlarda. Eğer bacağında dizinde bi rahatsızlığın,menisküsün,e

fendim geçirilmiş ameliyatın falan yoksa, oturmayıver abicim. Ayakta durmaktan kim ölmüş? Üstelik son durakta ineceğim ben. Onaylanan temiz genç kız olmak uğruna rahatımı bozmaya hiç niyetim yok. İşte sonra bıdı bıdı bıdı...Kalkmıyorum lan.Sırf bunu yaptığınız için kalkmıyorum.

Pinokyo'nun Tahtadan Götüyle İmtihan

2009-04-15T18:22:00.001+03:00

'' Küçüktüm, sevdiğim adamlar da,kadınlar da,büyüdüğümde sanki yalan olmuşlardı. Yalanlar içinde yalanlar seçenlere benim gibi aşık olmuşlardı.''

Güven problemi olan güzel kızlar vardır ya. Hiç onlardan olamadım ben. Nedensiz güveniverdim hep. Hiçbir tuzaktan korumadım kendimi. Hiç öyle temiz olamadım, zarif olamadım, iyimserliğim olmadı hiç. Herkes iyi kızdı, ve birilerinin kötü kız seçilmesi gerekiyordu. Elinde kolunda kedilerin tırmık izleriyle ben buna iyi bi adaydım sanırım.
Hiçbir bilimsel değeri olmayan acılar çekiyorum yıllardır.
İşte sanırım benim de bir güven problemim olacak artık. Belki sigarayı bırakacağım, belki daha çok fön çektireceğim. Babet bile giyebilirim hatta. Götünde diesel yazan bi eşofmanla bi kahve alıp ders çalışabilirim.
Hepinizin allah belasını versin.

Saçmasapan Rüyalarım (1)

2009-02-03T01:34:00.007+02:00

Yurttayım. Garip yaratıklar giriyor içeri. Ben en güçlüsünü yakalamışım, öldürüyorum. Nasıl öldürüyorum, katlayarak. Bi tür büyülü söz söylüyorum ve hayvan böyle kağıt gibi katlanıp, yavaş yavaş ölüyor. Büyülü söz tam aklımda değil, ama Roma Hukuku'ndan kalma saçmasapan Latince bi şey. Hayvan tam ben öldürdüm derken yine bi yaşam belirtisi gösteriyor. Bir süre ölmedi ölmedi işte diye ödüm bokuma karışmış bir vaziyette nefessiz kalana kadar söylüyorum büyülü sözü hızlı hızlı. En son ölüyor. Öldükten sonra berbat hissediyorum kendimi. Raskolnikov hissiyatına giriyorum. Canavar işte. Ama ölürken canlı.

Bilinçaltımda neyi öldüremediğimi bulan ilk kişiye kirli kulak çubuklarımı vericem. Hadi gençler.

Sinkaflı Küfür

2008-12-12T01:14:00.000+02:00

İlk görüşüm nasıldı onu? Özgür Abi'nin kucağında, kapıda, bize ilk geldiğinde. Bu kadar güzel bi yüzü olamaz bi kedinin. Onunla ilgili ayrıntıları anlatmaya ya da resmini eklemeye falan gücüm yok. Özetle, 5 yıllık arkadaşım, kedimi kaybettim. Hani diyor ya şarkıda, ''Uğruna döktüğüm gözyaşları için yağmurdan özür dilerim'' diye, bunun nasıl bişey olduğuna odam, yatağım ve yüzlerce sümüklü mendil şahit. Ama şu var : Acıyı karşılamak ve onu yanımdaki koltuğa oturtup yüzüne bakma cesaretini göstermek konusunda baya bi yol katetmişim. Bu sefer genelleştirmedim, derinleştirmedim. Ama acıdan korkmadım da, buyur gel otur şuraya dedim, tanıyoruz birbirimizi yeterince değil mi? Evet çok zordu, hala çok zor, bunu anlamak için bi canlıyla yaşam alanını paylaşmak gerek. Kediyi yalnızca mikrop saçan bi tüy yumağı olarak gören bi gerizekalı, benim o tüy yumağına yüklediğim anlamları falan idrak edemez. Ve ben dün, onun gittiği gün, önceden inanmayı biraz aşağıladığım şeylere, afedersiniz, sike sike inanmaya başladım: meleklere, ''uyumak'', ''gitmek'' gibi şık ve zarif örtü kelimelere, sayı doğrusunun eksi tarafından salak kafamı çıkarıp, pozitiflerden olmasa da sıfırın tarafından etrafa bakmaya. Beden bir canlının kişiliğinin yüzde kaçıdır ki en fazla değil mi? Yarın benim geberip gitmeyeceğimin garantisini kim verebilir değil mi? Acı çekiyordu ve acısına son verdik değil mi? Çok mutlu bi hayatı oldu değil mi? Zor olan tek şey alışkanlıkların hemen ölmeyişi (Örneğin, bizim evde dış kapı açıldığında dikkatli olmak, ya da camı açılan odanın kapısının kapatılması gerektiği konusunda herkes otomatiğe bağlanmıştır. Evde bir yerlerde mama kutuları, oyuncaklar ya da fotoğraflarla karşılaşılması da kuvvetle muhteemeldir.) ve en azından bir süre hiç görüşemeyecek olmak değil mi? O bir yolculuğa çıktı değil mi? Değil mi? Tamam, paramparça olabilirim, üstüm başım kan içinde olabilir. Hiç gücümün kalmadığını sandığım anlar yaşıyor da olabilirim gün içinde. Tamam. Ama bedenimden kopup giden et parçalarının da hayata dahil olduğunu öğrendim değil mi en son? Bi şekilde gidiyorlar işte hayatımdan, insanlar veya kediler. Ben yine en son kendime inanmayı da öğrendim değil mi? Yıllardır (Onsekizindeyken ne yılı ola ki bu değil mi? Hayır. Çocukluk da dahil buna.) öğrenemediğim bu kendiyle barışık olma, kendine güvenme şeysini ben, SİKE SİKE öğrendim. Yararını da gördüm biliyo musun? Zor zamanlarda ilk defa dayanabileceğim ve beni kurtaracak bişey var buralarda : Ben. İşte bişeyler oldu, canım acıdı, ama duruyorum işte ayakta, ve dahi yürüyebiliyorum. Al işte feysbuk şeysine girebiliyorum, bişeylerin fanı olabiliyorum, insanlara gülücüklü cevaplar yazabiliyorum. Bugün annemle dışarı çıkıp alışveriş bile yaptım. Heyt be.
Hayat işte.
Hayat.

Ölüyor.

2008-10-07T22:44:00.001+03:00

Kabarık tüylü,şişman,sapsarı bir kedi.
İstanbul'a en son gidişimde hastaydı. Hiçbir şey yemiyordu, bütün gün odamda camın önünde uyuyordu. Ufacık kalmıştı. Yorgundu.
Kedim ölüyor.
Keşke söylemeseydin baba. Hazırmışım gibi sordum belki, ya da söylemesen, eve geldiğimde öğrensem daha zor olacaktı belki. Bilmiyorum ki.
Annem, o sapasağlam, güçlü kadın. Ağlamana tanık olmak zaten kişisel bir yıkılma sebebiyken, keşke ağlamasaydın.
Virüs gibi bir şey. Tedavi medavi yok.
Çıkışı bulamamış gibi, tepemde başetmem gereken yeni bir acı varmış gibi, kedim ölmüş gibi ağladım.
Keşke şimdi olmasaydı.
Zaten herkes, herkes gidiyorken, zaten yalnız hissetmek normal bir duruma dönüşmek üzereyken, zaten yeterince üşürken, keşke şimdi olmasaydı.
Mutlaka bir insan olması gerekmiyor işte gidenin. Hiç konuşmadan anlardım ben onu. O beni anlardı.
Keşke eve ilk geldiğinde korkmasaydım. Sonra bir dönem keşke canını acıtarak, faşistçe sevmeseydim. Belki keşke girmeseydin hayatıma, madem gidecektin?
Ankara'ya döneceğim gün. Bavulları alıp çıkacağım odadan. Yatağımın üstünde uyukluyor. Başını ellerimin arasına aldım. Gözlerine baktım. Bir şekilde hissettim. Sondu, hissettim işte.
Hayır,ağlamak yok. Tamam,hadi.
Ölüme alışabilirim,yokluğuna alışabilirim,bu fikre alışabilirim zamanla. En son bunu öğrendim çünkü. Gitme fiili zorunlu. İğne olmak zorundasın, sabah erken kalkmak zorundasın, yıkılmış da olsan ödev yapmak zorundasın. Acı işte, bir yerden çıkıyor.
Tamam, hepsine tamam.
İki ay sonra bir tatil daha var. Ve ben eve gitmeye korkuyorum. Ya onu ben ölü bulursam? Ağzının açık olmasına, tepki vermemesine, ölüme nasıl katlanılır? Ya da, ölmese bile, öleceğini bilerek nasıl dururum ben o evde? O odaya nasıl girerim? Nefes alamamasını görmeye nasıl katlanırım? Nereye kaçabilirim ben?
Babam yok öyle bir ihtimal dedi, senin bulman falan. Zaten senin gelişine kalmaz dedi. Acı çekerse uyutun dedim. Ağladım. Ölmekte olmayı hisseder mi kediler, bilmiyorum. Hastalığın ağrısı, fiziksel acı daha katlanılabilir geliyor buradan bakınca. Ölümü geride kalanlar yaşıyor.
Hayat işte.
Ben bunu atlatabilirim.
Atlatabilirim.
Atlatabilirim.
Atlatabilirim.
Atlatabilirim.
Üstüm başım kan içinde.